غزل شمارهٔ ۵۰۷۹

برداشت: در این باغ غمگین همچون غنچه‌ای که هنوز باز نشده است، باش و با چین و چروک‌های پیشانی‌ات، دل‌ت را به هم پیوند بزن.

برداشت: مثل آتش که در برابر باد سبک سر خاموش می‌شود، از ناملایمات زندگی ناامید نشو. باید مانند آب باشی که در کنار سنگ‌های روشن قرار می‌گیرد و با آرامش به مسیر خود ادامه می‌دهد.

برداشت: اگر به یک سرزمین خشک و بی آب و علف تبدیل نشوی، در تلاش و زحمت برای پرورش و رشد دانه‌هایی که در دل خاک پنهان است، باید همچون زمین باشی.

برداشت: اگر در راه رسیدن به هدف، در دسترس نبودن یک فرصت را ببینی، باید در کمین آن فرصت باشی و منتظر بمانید تا به دستش بیاوری.

برداشت: خطرات و مشکلاتی که در مسیر زندگی وجود دارند، بیشتر از آن چیزی است که فکر می‌کنیم. باید با آگاهی از خود و درون‌مان، به جلو برویم و احتیاط کنیم.

برداشت: اگر می‌خواهی در دنیا به عنوان یک فرد با ارزش شناخته شوی، مانند نگینی باش که در دل خاک نشسته و درخشندگی‌اش توجه‌ها را به خود جلب می‌کند.

برداشت: شاید درهای جدیدی از فرصت و فضل به روی تو باز شود، مانند نشانه‌ای کوچک که در گوشه‌ای از لب وجود دارد. بنابراین، در گوشه‌گیری و صبر باش.

برداشت: در زیر آسمان، مکان مناسبی برای زندگی نیست؛ همان‌طور که امواج دریا بی‌ثبات و ناپایدارند، تو هم باید در این زمین بی‌آب و علف مثل آن‌ها سبک‌بار و آزاد باشی.