غزل شمارهٔ ۵۰۷۵

برداشت: رستم مردی است که در زمان نیاز و سختی، به احساسات و ویژگی‌های واقعی خود بازمی‌گردد و از آن‌ها بهره می‌برد.

برداشت: آبرو به مانند آبی است که اگر از تشنگی بسوزد، دیگر به جوی نخواهد آمد. بنابراین باید از آبروی خود محافظت کرد و آن را هدر نداد.

برداشت: هر کس مانند صبحگاهی که روشنایی می‌بخشد، با کلمات خود دنیایی را برافروخته و پر از گفتگو کرده است.

برداشت: بیدار شو و با دقت به خودت در آینه نگاه کن هر صبح که روز تازه‌ای آغاز می‌شود.

برداشت: باد سرد و شکننده‌ای به دور من نمی‌رسد، چون دلبستگی‌ام از بین رفته است و مانند غنچه‌ای که بویی از خودش ندارد، من نیز خالی از عطر و احساس هستم.

برداشت: دیگر نمی‌توانیم از دریا انتظار داشته باشیم، چرا که با هر ضربه‌ای که به دل خود می‌زنیم، آن را بیشتر آزرده می‌سازیم.

برداشت: فردا که به سرعت و با شدت از آتش سوزان می‌گذرد، امروز کسانی که از آرزوهای خود عبور کنند، باید بدانند که چه چیزی را از دست داده‌اند.

برداشت: هر چقدر هم که ما در زندگی خود با شادی و خوشی باشیم، ممکن است دشمنان ما از این خوشحالی بهره‌مند شوند و به ما آسیب برسانند. در واقع، اگر از منابع و امکانات خود به درستی استفاده نکنیم، ممکن است به ضرر ما تمام شود.