غزل شمارهٔ ۵۰۷۳

برداشت: تا زمانی که بی‌هویت و بی‌نشان نفس می‌کشم، می‌خواهم مانند یک گردباد، رد پای خود را از بین ببرم و محو کنم.

برداشت: من از بهار نیاز ندارم و از خزان نیز نگران نیستم، در دشت بی‌ادعا و ساده دل خودم آرامش دارم.

برداشت: در اینجا به مکانی اشاره شده است که از مفاهیم ناب و بکر پر شده و با زحمت بسیاری آماده‌سازی شده است. همچنین، به بهشتی که در خانه خود دارد، اشاره شده که نشاندهنده‌ی آرامش و زیبایی‌های درونی آن مکان است.

برداشت: من از آب زندگی در انتظار نعمت حیات نیستم، بلکه مانند خضر، زندگی‌ام را از کلام دل‌نواز خودم می‌سازم و شکوفا می‌کنم.

برداشت: من توجهی به نظرات مردم ندارم و تمام تمرکز و جهت‌گیری‌ام را به سوی خدای خود معطوف کرده‌ام.

برداشت: زمین به خاطر آرامش من ثابت است و وقتی از جای خود برخیزم، به حرکت در می‌آید.

برداشت: من به باغ و بهار نیازی ندارم، چون صدای دلنشین خودم برایم مانند یک باغ زیباست و مرا شاد می‌کند.