غزل شمارهٔ ۵۰۶۵

برداشت: آن کسی که به تلاش و کوشش خود ادامه می‌دهد، به مانند درخت سرو که به خاطر تلاش و ارتفاعش از خاک جداست، از نابودی و زوال خویش دوری می‌کند.

برداشت: هر کسی که در زندگی‌اش برای دوستش شب زنده‌داری نکرد، باید بداند که در دل خود هیچ نوری ندارد و مانند کسی است که چراغی برای خود به خاک نمی‌افکند.

برداشت: من هرگز از دشمنانم پایین‌تر نمی‌آیم و به خودم اجازه نمی‌دهم که در چشم دیگران کوچک شوم. در عوض، به آسمان می‌زنم و غرور و ارزش خود را حفظ می‌کنم.

برداشت: من با مهارت و چابکی‌ام به قدری شجاع هستم که حتی از یک کوهکن دلیر هم در خطر کردن از خودم جلوترم.

برداشت: آن موها و زلف‌هایی که مانند دام است، امیدوارم همیشه بلند و زیبا بمانند، اما هرگز به یاد اسیران و گرفتار شده‌های خود نیفتند.

برداشت: عاشق چرا باید به عشق خالص و واقعی امید نداشته باشد؟ چون شبنم دلنشین باغ تنها به خاطر پاکی چشم‌هایش به وجود آمده است.

برداشت: من مانند غنچه‌ای هستم که به خاطر تنگی دل و ناراحتی، پژمرده شده‌ام. اما وقتی که گل می‌شوم و باز می‌شوم، درد و زخم‌های عاطفی‌ام را نشان می‌دهم.