غزل شمارهٔ ۵۰۶۰

برداشت: ما با اشک‌های چشم خود مانند دامن صحرا، در کنار یکدیگر بازی کردیم و سعی کردیم از این لحظات لذت ببریم.

برداشت: ما توانستیم با بیانات خود به هدفی که داشتیم برسیم، مانند زنگی که از ناله‌های ناخواسته‌اش صدا درمی‌آورد.

برداشت: ناموس خانواده و حیا در حال نابودی است، پس چون گل، با لبخند و شوخ‌طبعی برخورد نکن.

برداشت: چشم خورشید مانند لاله‌ای است که از آن خون می‌چکد، این به خاطر شبنم آبی است که بر چهره‌اش نشسته و او را زیبا کرده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که اگر بخواهیم به سنگی که نماد غرور است، ضربه بزنیم، باید آن را با جامی از عشق و زیبایی بشکنیم. وقتی از آن لب که با طراوت و دل‌انگیز است، بنوشیم، خود را از خمار و حالت مستی رها می‌کنیم.

برداشت: کار دشمنی که کینه به دل دارد، آسان است. اما نباید از دوستی کسی که به تو علاقه‌مند است غافل شوی.