غزل شمارهٔ ۵۰۵۶

برداشت: اگر بر روی خط سبز نوشتار نرفته باشد، نشانی از روح پرورش‌یافته در آن نیست و عاطفه یتیمی بر ارزش و زیبایی‌اش سایه افکنده است.

برداشت: اگر خوشبختی و زیبایی به وجود آید، چهره‌ی ماه نیز از سادگی و ناتوانی‌اش به تماشای آن خواهد نشست.

برداشت: خورشید از چشم خود خون جاری می‌سازد، در حالی که زیبایی صورت او در زیر موهایش نمایان است.

برداشت: باد هیچ‌گونه رنگ و بویی از پیراهن او ندارد، چون آن‌قدر در قبا و لباسش تنگی دارد که نمی‌تواند بوزد و آزاد باشد.

برداشت: اگر در خیال خود بر تیغی نازک و زیبا نگاه کند، زلف گرانبهای او همچون ابریشم پاره می‌شود.

برداشت: هر نوازنده‌ای که غم‌های درونش را به احتیاط و دقت بیان کرده، در واقع از عقل و هوش خود به زیبایی بهره می‌برد و آهنگش اندکی تلخی دارد.

برداشت: وقتی درخت نخل پر گل و شکوفه باشد، هر بادی که بوزد، به جای اینکه ثروتی به دست بیاورد، خاک‌نشینان را به زحمت می‌اندازد و می‌کاهد.

برداشت: آیا تحمل درد و رنج زندان برای آزاده‌ای که در پروازش ارزش و هویت زیادی دارد، ممکن است؟

برداشت: فکری که به شکرگزاری ختم می‌شود، مانند موری نیست که با ناخن خود را به خاک قناعت نمی‌چسباند، بلکه کسانی که به قناعت و شکرگزاری اهمیت می‌دهند، در حقیقت ثروتمند خواهند بود.

برداشت: اگر در تاریکی سخن زندگی وجود ندارد، همیشه سبز است زیرا روح به رشد و پرورش خود ادامه می‌دهد.

برداشت: هر که بخندد و دهنش را باز کند، مانند گلی است که در نسیم بهاری زود پژمرده می‌شود.