غزل شمارهٔ ۵۰۵۱

برداشت: هر مسافری که به خاطر عشق تو راهی شود، مانند آبی است که در جریان خود حرکت می‌کند و نیرویی که او را به سمت جلو می‌برد، همان شوق و عشق اوست.

برداشت: روح یک پرنده است که قطره‌ای از مِی، آب و دانه‌ی اوست؛ دل یک اسب سرکش است که نوای نِی برای او مانند تازیانه است

برداشت: هر لحظه هزاران طالب بوسه را با گفتگو و آوردن بهانه از سر خود وا می‌کند.

برداشت: آن دریایی که من در آن سفر می‌کنم، هر دو جهان به اندازه خار و خاشاکی در ساحل آن است.

برداشت: پرنده‌ای که در بهار آواز می‌خواند، و از غم و اندوه اشک می‌ریزد، در فصل خزان چه نغمه‌ای خواهد داشت؟

برداشت: هر کسی که در زمان مناسب صحبت کند، مانند صدفی است که گوهر و مروارید در خود دارد، یعنی سخنانش ارزشمند و پرمحتواست.

برداشت: هیچ‌کس دیگر به روز قیامت امیدی ندارد، زیرا آنقدر در زندگی مشغول بهانه‌جویی و روزمرگی‌اند که از یادشان رفته است.

برداشت: بیش از اندازه نرمش نداشته باش و سخت گیری را فراموش نکن، زیرا ماری که دندانش ریخته باشد (دندان نداشته باشد)، بازیچه‌ی دست هر کودک نو پا خواهد شد.

برداشت: هر کسی که از موقعیت و پایه‌اش فراتر برود، به نتیجه‌گیری اشتباه و نامساعدی برای زندگی‌اش دچار می‌شود.

برداشت: تیری که بدون هدف مشخص به هوا پرتاب شود، فقط بر اساس شانس ممکن است به هدف اصابت کند.

برداشت: اراده‌ی محکمی کجاست تا هر کس که سرزده به خانه‌اش آید را از خود طرد کند؛ مانند کمان که تیری را که ناخواسته به سراغش می‌آید را به نقطه‌ای دور پرتاب می‌کند

برداشت: عمر انسان شبیه یک افسانه است و مرگ در واقع خواب اوست. مراقب باش که به این افسانه توجه نکن و فریب آن را نخور.

برداشت: مسکین کسی که در مسیر زندگی دلش را گم کرده است، مانند تیری که بدون نشانه گیری پرتاب شود

برداشت: ما به خاطر زبان شکوه گر خود در رنج و عذاب هستیم؛ آتشی که شعله‌اش زبانه نمی‌کشد، آسوده است

برداشت: اگر از شدت زیبایی، مدهوش نیست، چرا شانه‌اش با گیسوانش صحبت می‌کند؟

برداشت: اگر محبوبِ صائب عشق را درک می‌کرد، جهان پر می‌شد از غزل‌های عاشقانه‌اش.