غزل شمارهٔ ۵۰۵۰

برداشت: زیبایی تو همچون باده‌ای است که باید مراعات شود، و نقش تو مانند دانه‌ای است که ریشه‌اش در تله‌ای نهفته است.

برداشت: روی تو آتش عشق است و زلف‌هایت مانند دودی نرم و لطیف هستند. ناز و غمزه‌های تو همچون جنگلی است که دل‌ها در آن پنهان شده‌اند.

برداشت: تو همچون سروی هستی که با قد بلندش، در دل هر کسی جای خود را پیدا می‌کند و ریشه‌اش را در آن دل می‌کارد.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند از هنر و زیبایی دست بردارد، زیرا هنر به روح و جان انسان زندگی می‌بخشد. درست همان‌طور که فرهاد با تیشه‌اش کوه را می‌شکافت و از عشقش به شیرین نمی‌توانست دست بکشد.

برداشت: آیا می‌توان گفت که کسی که از ابتدا عشق را انتخاب کرده، به کار و حرفه‌ای دیگر روی می‌آورد؟