غزل شمارهٔ ۵۰۴۷

برداشت: هرجا که ارزش تو را نمی‌دانند و به تو اهمیت نمی‌دهند، خودت را در آنجا کم‌ارزش نکن و سعی نکن که در آن محیط بمانی. بهتر است از آنجا دور شوی و به جایگاه بهتری بروی که برایت ارزش قائل شوند.

برداشت: زمانی که بوی گل به مشامت می‌رسد، لباس سفر را بر دوش بگذار. اما مانند سبزه‌ی پژمرده یک باغ نباش.

برداشت: ای گل، با بلبل صحبت کن و وقت زیادی را به دل‌خوشی باغبان نگذار.

برداشت: به یک حرف من توجه کن و در بهشت آرامش پیدا کن، اما در مجلسی که در آن توانایی شنیدن داری، زبان نگشای.

برداشت: کیست که مانع جلوه محبوب می‌شود؟ آیا کسی توانسته به خورشید بگوید که از درخشیدنش بازایستد؟