غزل شمارهٔ ۵۰۴۶

برداشت: در صحبت‌های شیرین و دلنشین دیگران غافل نشوید، و با آنها به راحتی و خوشی رفتار کنید.

برداشت: ای گل ناز، تو که به زیبایی و ارزش خود دل بسته‌ای، غافل مباش از اینکه ممکن است در فصل پاییز بادهایی بوزند که تو را دار و ندار کنند.

برداشت: به دقت به زیبایی‌های طبیعت نگاه کن و نگذار که غم و ناراحتی باغبان، تو را آزار دهد.

برداشت: هرگز به سوی زیبایی‌های بی‌رحم نرو و از وصال کعبه راضی به نشان دادن سنگ مباش.

برداشت: سنگ، نشانه‌ای از شادی و نشاط است؛ از بار سنگین غم و اندوه پرهیز کن و نگذار که دلت بی‌تفاوت و غمگین شود.

برداشت: صبح امید در دل شب‌های بی شمار وجود دارد؛ کسانی که فقط با یک استخوان از سفره‌ی نعمت راضی می‌شوند، نباید باشند.

برداشت: بهتر است که از خطرات و آسیب‌های ناشی از زندگی فاصله بگیریم و بی‌دلیل ناامید نشویم. نباید برای مشکلات و دشواری‌های دنیا، دلگیر و ناراحت باشیم.

برداشت: اگر در جمعی باشی که چهره‌ها نگران و غمگین هستند، خود را سنگین و غمگین نکن. سعی کن با خوشحالی و سبکی در آنجا حضور پیدا کنی.

برداشت: هر کسی از آنچه که برایش مقدر شده است بهره‌مند می‌شود، بنابراین نباید به خاطر کمبود امکانات خود از مهمانان شرمنده و خجالت‌زده باشی.

برداشت: دوستانی که رفته‌اند را با یاد خوبشان بزرگ شمارید، زیرا عمر انسان به سرعت می‌گذرد و نرنجید و ناراحت نشوید.

برداشت: آب جاری و زنده بهتر از آب راکد و بی‌تحرک است. نباید از گذر زمان و عبور کاروان زندگی ناراحت بود.

برداشت: سیر و رفتار تو در زندگی باید به طور متوازن و درست باشد، نه اینکه گاهی به سمت راست بروی و گاهی به سمت چپ. مانند کمان که اگر کج باشد، نشانه‌اش نیز درست نخواهد بود. پس باید تلاش کنی که نشان و مسیرت درست و مستقیم باشد.

برداشت: در زمانی که زمین پر از گل و زیبایی است، مانند بیضه‌ای در آشیانه نباش که در گوشه‌ای پنهان شده و خود را از زیبایی‌ها دور نگه داشته‌ای.