غزل شمارهٔ ۵۰۴۳

برداشت: در منظر زیبایی، تمام وجودت را با دقت بنگر و در مقابل زنگی که آینه را می‌پوشاند، با دقت بیشتری نگاه کن.

برداشت: در جویبار عقل خود را ثابت کن و در دریای عشق، با کشتی‌ای که به طوفان برخورد کرده است، روبه‌رو باش.

برداشت: در پی یافتن مکانی امن و آرامش‌بخش هستم، مانند غنچه‌ای که به سمت درون خود می‌رود و در جستجوی در چهره‌اش پنهان است.

برداشت: در اینجا گفته شده است که ماهی به واسطه سکوت و آرامش در دل دریا زبان به گوشت می آورد و از طرف دیگر، در محافل نورانی افرادی که حال و هوای معنوی دارند، صحبت کردن و به زبان آوردن احساسات و رازها نیز لازم نیست، بلکه خاموشی و سکوت نیز می‌تواند زبانی خاص و مؤثر باشد.

برداشت: به یاد داشته باش که در مسیر سلوک، حتی در میان آشنایی‌ها، باید مراقب نگاه و رفتار خود باشی تا مبادا مردم از تو دور شوند.

برداشت: اگر که پا را از میدان فراری بگذاری، پرواز دشمن به سمت تو نزدیک‌تر می‌شود، حتی اگر در برابر سیل هم قرار گرفته باشی.

برداشت: خودت را از قضاوت درباره خوبی و بدی افراد دیگر دور نگه‌دار و سعی کن در این دنیای پر از حرف و حدیث، به سخن‌هایی که ناشناخته و ناآشنا هستند، گوش ندهی.