غزل شمارهٔ ۵۰۳۹

برداشت: چشم بیدار و هوشیار خود را همچون جواهری روشن نگه‌دار و برای فریبندگی دنیا و فراموشی حقیقت، خودت را گم نکن.

برداشت: در جایگاه و مرتبه‌ات فراتر نرو و خودت را بزرگ نکن؛ مانند نقطه‌ای باش که در دایره وجود خود محدود است و جای خود را می‌داند.

برداشت: ای سرو خوش‌حرکت، مراقب خودت باش؛ چون ممکن است کسی که به خواسته‌های خود رسیده، از روی ناآگاهی دچار لغزش شود.

برداشت: در باغ زیبایی، شبنم نماد لطافت و طراوت است. برای این که زیبا و دلنشین باشی، باید بر پایه خوبی و مهربانی با دیگران رفتار کنی، مانند شبنم که به گل‌ها طراوت می‌بخشد.

برداشت: بشر ها در رفع دردهایشان ناتوان شده‌اند، پس به حال خود رحم کن و برای خودت دلسوزی کن.

برداشت: تو در خودت غرور و آرزوهای بزرگ داری، ولی باید تلاش کنی تا مشکلات و محدودیت‌های خودت را حل کنی.

برداشت: یک بوسه را به خاطر صائب نذر کرده‌ای. زمان محدود است، پس بر سر حرف‌های خود باقی بمان.