غزل شمارهٔ ۵۰۲۸

برداشت: در این بیت، شاعر به موضوعی اشاره می‌کند که از دیده مردم پنهان مانده، ولی آنچه که در دل و نیت انسان است، برای خداوند روشن است. این امر به معنای این است که باید در اعمال و رفتار خود با صداقت و خلوص نیت عمل کرد و از شهرت و نگاه دیگران به دور بود. در واقع تاکید بر این است که باید به خداوند محوریت بدهیم و در برابر او، درست و صادق باشیم.

برداشت: شکست‌خوردگان و شرمندگان از گناه کردن نمی‌ترسند، بلکه آن‌ها از عبادت و اعمال نیک خود خجالت‌زده هستند.

برداشت: اگر زبانم را پر از گوهر کنم و مانند صدف جلوه دهم، حتی اگر به خاطر کمبود همت خود نتوانم به اندازه کافی بارش کنم، باز هم مانند ابر می‌شوم و آب می‌ریزم.

برداشت: اگر بهشت هم از در خانه‌ام وارد شود، هرگز از گوشه‌ی خلوت خود بیرون نخواهم رفت.

برداشت: در این دنیای پر از آشفتگی، اگر کسی وجود دارد که می‌تواند آرامش را احساس کند، آن شخص کسی است که به سرنوشت و قسمت خود راضی است.

برداشت: اگر می‌خواهی که حاکم و صاحب‌اختیار شوی، باید از اصول و دستورات پیروی کنی و سرپیچی نکنی.