غزل شمارهٔ ۵۰۲۷

برداشت: چشم آشنای من نمی‌تواند از دل بیرون برود؛ چرا که روی او یک سر به دامن مجنون نهاده و حالتی شبیه آهوی سرگردان دارد.

برداشت: او با فهم و هوش خود، اندیشه‌های نادرست و بی‌پایه را کنار می‌زند و به زیبایی و جذابیت خاصی که در چهره او وجود دارد، می‌نگرد.

برداشت: اگر آینه از خواب حیرت بیدار شود، و چهره‌اش در اثر شراب درخشنده باشد، نتیجه‌ای شگفت‌انگیز خواهد کرد.

برداشت: من از حال دل خود خبری ندارم، اما می‌دانم که دست زیبا و رنگین او از میان موهایش بیرون آمده است.

برداشت: اگر گل‌ها از خواب مرگ بیدار شوند و در خاک شهیدان بگذرند، بوی آنها عطر خاصی خواهد داشت.

برداشت: چطور می‌توان دیدی داشت که از جدایی و فاصله غمگین نباشد؟ چطور ممکن است چیزی که به زیبایی زلف شباهت دارد، نتواند بوی خوشی را منتقل کند؟

برداشت: کیست که از چشمان آتشین او اشک بریزد؟ اگر زیبایی‌اش، دل را به درد نمی‌آورد و عرق نمی‌کند.

برداشت: در باغی که سرو زیبا قد خود را به نمایش می‌گذارد، دل آزاد و رهاست و از غم‌ها دور شده است.