غزل شمارهٔ ۵۰۲۶

برداشت: با احتیاط به چشمان جادویی‌اش نگاه کن، زیرا آنجا آهویی در انتظار فرار نشسته است.

برداشت: گلی که به خاطر عرق شرم نمی‌افتد، نمادی است از زیبایی و دلربایی، و ابروهایش مانند قوس باریکی است که عبور از آن، به سمت دنیای دیگر را ممکن می‌سازد.

برداشت: با یک تیر می‌توان هزار شکار را از پا درآورد، زیرا در این کوچه، شکارهای زیادی وجود دارد که به زمین افتاده‌اند.

برداشت: عزیز مصر یوسفی را نمی‌تواند به یاد بیاورد که در ترازو، لعل را به سنگ خارا تبدیل کند.

برداشت: عندلیب به غنچه‌ای توجه دارد که به خاطر حیا، بوی آن به لباسش نمی‌رسد.

برداشت: اگر دیگران در گل و لای قدم گذاشته‌اند، من افتاده‌ام و پایم به سنگ سختی در کوی محبوب گیر کرده است.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت موی سیاه تو، آن قدر عشق و حسادت در دل دیگران ایجاد شده که حتی موهای سفید هم به جوانی درخشان و زیبا شده‌اند.

برداشت: این شعر به زیبایی و پاکی اشاره دارد که از دلنشینی و صفای وجود ناشی می‌شود. می‌گوید که اگرچه نشانه‌هایی مانند غبار یا زنگار بر روی چیزهایی وجود داشته باشد، اما همچنان آن موج صفا و لطافتی که در دل وجود دارد، می‌تواند این زنگارها را پاک کند و دل را شاداب و زنده نگه دارد.

برداشت: به حریف تیر چشمان دل‌ربا و زیبای او تبدیل نمی‌شویی؛ صائب، از دلیری در تماشای این جادو پرهیز کن.