غزل شمارهٔ ۵۰۲۱

برداشت: من به خاطر زیبایی و وجود کسی که قدش به اندازه‌ی الف است، تمام وجودم را فدای او کرده‌ام. انگار که زیر سایه‌اش، دنیا و سبزه‌ها آرام و خاموش نشسته‌اند.

برداشت: سایه درختان سرو و صنوبر، زیبایی و شکوه قد بلند آن‌ها را در هر چمنی می‌کشد و به زمین می‌آورد.

برداشت: دل کسانی که زیبایی را می‌نگرند، با جلوه‌های آن شاداب و تازگی خود را حفظ می‌کند، زیرا همیشه حضور و زیبایی آن سرو بلند برای آن‌ها خوشایند است.

برداشت: وقتی مغز پسته در شکر پنهان می‌شود، طوطی وقتی به زبان می‌آید که لب شکر را پیدا کند.

برداشت: به لب‌های او بنگر، چه کار می‌توان کرد؟ چرا که بوسه‌های آتشینش باعث به جوش آمدن خون می‌شود.

برداشت: از ویرانی خانه‌ها، جهان در تاریکی فرو می‌رود و هر جا که نگاه کنی، اثر نوشیدن شراب را می‌بینی.

برداشت: چشم غزالی با زیبایی خیره‌کننده‌اش، می‌تواند انسان را به شدت حیرت‌زده کند تا جایی که او بی‌اختیار به خواب و بی‌توجهی می‌افتد.

برداشت: دیگر نمی‌توانم وضعیت دلم را توضیح دهم، زیرا حرف‌هایی که از لبانم بیرون می‌آید، از نگاه‌های او بیشتر بیانگر احساساتم است.

برداشت: غزالی که من را به بیابانی تاریک و دلگیر کشانده، نماد عشق لیلی است که داغ و شعف آن قلب مرا پر کرده است.

برداشت: عشق هر لحظه مانند جامی دور من می‌چرخد که از دل پر از درد و رنج خود مایه می‌گیرد.