غزل شمارهٔ ۵۰۱۹

برداشت: پیر باده‌فروش از خم شراب خشت برمی‌دارد و چراغ شادی از زیر سرپوش بیرون می‌آید.

برداشت: کسی که صدای خوش زندگی را شنیده، به سخنان تلخ ملامت‌کنندگان توجهی ندارد.

برداشت: پیر باده‌فروش با انصاف، هزاران لباس کثیف را به قیمتی منصفانه خریداری می‌کرد.

برداشت: آب دریا هرگز از تلاطم و جوشش کاسته نمی‌شود، پس دلت برای چیزهایی که محدود و ناکافی هستند خوش نباش.

برداشت: نور ما را به آفتاب هدایت کرده‌ایم و از نسیم صبح تأثیر پذیرفته‌ایم؛ بنابراین، چراغ روشنی ما خاموش نخواهد شد.

برداشت: اگر تو به شادابی و سرخوشی مثل زنبور عسل دست یابی، پس چه فایده دارد که هزار چشمه نیکو و لطیف در دسترس داشته باشی؟

برداشت: در روز قیامت، کسی که در دنیا کارهای نیکو انجام داده و از بار وظایف دیگران سستی نکرده است، در مقابل خداوند عرق نخواهد ریخت و نگران نخواهد بود. به عبارت دیگر، فردی که در زندگی‌اش درست عمل کرده و مسئولیت‌هایش را به خوبی انجام داده، در آن روز سخت و پر استرس آرام خواهد بود.

برداشت: به هیچ دلی که غمگین و ناراحت است اهمیت نده و هر چیزی که می‌خواهی بخور. چشم خود را از عیب‌ها ببند و هر چیزی را که می‌خواهی بپوشان.

برداشت: در این دو هفته، به دلیل هیجان و شوقی که در دل داشتم، چشمه‌ها از آب پر شده‌اند و دیگر جایی برای خود ندارند، زیرا دریای احساساتم به شدت در حال جوش و خروش است.

برداشت: آه، که تشنه لبان نمی‌دانند که شمشیر دو لبه چه نتایجی را به بار می‌آورد و سکوت لب‌ها چه عواقبی دارد.

برداشت: سکوت کن و از این دنیا بگذر مانند سایه ابر، و همانند سیل، از فراز و نشیب‌ها عبور کن و ناله و فریاد نزن.

برداشت: شراب تلخ نمی‌تواند مشکلت را حل کند، چون تو در حال ناله‌ای هستی که هوش و حواست را از تو گرفته است.