غزل شمارهٔ ۵۰۱۷

برداشت: به نقطه‌ای از زیبایی و لطافت رسیده که حتی نسیم، از عطر و زیبایی او دچار احساس غم و اندوه می‌شود.

برداشت: اگر گل خوشبو پیراهنش را بکند، عجیب نیست اگر سمن‌زارش تبدیل به نیلوفر شود.

برداشت: وقتی سخن مانند پرندگان زیبا و رنگارنگ خوشبو و شگفت‌انگیز می‌شود، به دلیل تاثیر شیرینی و جذابیت لب‌های کسی است که گفتگو می‌کند.

برداشت: زیبایی و شکوهمندی او بیشتر از این نیست که از درخت سوزنی در جمعش صدایی برنخیزد.

برداشت: از اشک شمع می‌توان داستانی را روایت کرد و در جمعی که لبخند می‌زند، این سخن را به میان آورد.

برداشت: این بیت به این اشاره دارد که زیبایی و درخشش سهیل، ستاره‌ای در آسمان، به اندازه‌ای است که یمن، سرزمین معروف به زیبایی و ثروت، در برابر آن نور و جذبه‌اش کم‌رنگ به نظر می‌رسد. در واقع، یادآور می‌شود که حتی زیبایی‌های طبیعی مانند برگ‌های خزان، اگرچه در چمن زیبا هستند، به پای درخشش و جذابیت سهیل نمی‌رسند.

برداشت: حلاوت و شیرینی صحبت‌ها از این بیشتر نیست که مانند یک نامه سربسته، هر کلمه‌اش دارای معنا و راز ویژه‌ای است.

برداشت: اگر یوسف به مصر برود و باد بوی پیراهنش را بیاورد، چشم‌ها به سوی او خیره می‌شوند و راز عشقش برای دیگران آشکار می‌شود.

برداشت: شنیدن صدای دلنشین یک موسیقیدان که چنان ماهر است که می‌توان به او احترام گذاشت و از او لذت برد، چقدر شیرین و خوشایند است.

برداشت: نجات حباب از چنگال موج غیرممکن است، چگونه می‌تواند دل از زلف‌های آشفته و زیبا جدا شود؟

برداشت: با گفت‌وگو هیچ گشایش و راه حلی به وجود نیامد، مگر اینکه به زیبایی و نشان دلنشین او پی بردم.