غزل شمارهٔ ۵۰۱۶

برداشت: کیست که بتواند زیبایی و جاذبه‌ی لبخندهای پنهان او را درک کند؟ او همانند شور و هیجان روز قیامت است که از ذره‌ای نمک نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد.

برداشت: داغ لاله از خون شهیدان حرم کعبه هنوز تازگی دارد و چشمان او همچنان به خونخواهی و انتقام تشنه است.

برداشت: از این دنیای فانی، به دنیای دیگر منتقل شدم. چه خوب است که سرتاسر خیالم، همچون دودی که در پیش چغان به پرواز درآمده، آزادانه در حرکت باشد.

برداشت: به دور زلف تو هیچ چشم بدی نرسد! زیرا که نور آفتاب، روشنی‌بخش شبستان توست.

برداشت: از قید و بند عشق نمی‌توان به راحتی خارج شد، چرا که دیدن چهره زیبا و دلربای یوسف مانند ورود به یک زندان است که نمی‌توان از آن رهایی یافت.

برداشت: چرا گل‌های زیبا و خوشبو در آفتاب زرد پاییز با شگفتی بهاری در حال ریزش هستند؟

برداشت: دل سخت و سنگی از عطشش می‌سوزد، در حالی که در دل بیابان، سنگی پیدا نمی‌شود که به تشنگی آب نیاز داشته باشد.

برداشت: از پیشانی این حباب می‌توان فهمید که آب حیاتش دارای خاصیتی مقدس و ارزشمند است، چرا که این پیشانی از عرق شرم آکنده شده است.

برداشت: کدام نامه دلنشین و زیبا به وجود آمد که نمی‌تواند نورانی شود اگر آفتاب بر آن نتابد؟