غزل شمارهٔ ۵۰۱۵

برداشت: چنان زیبایی در نگاه او وجود دارد که به محض اینکه به دل آدمی نفوذ کند، هیچ گونه آثاری از سرمه بر دامانش باقی نمی‌ماند.

برداشت: چشم جذاب او به قدری تشنه خون است که مانند نشتر، از مژه‌اش خون می‌ریزد و این تشنگی به حدی است که احساس می‌کنیم حتی سنگ را نیز متلاشی می‌کند.

برداشت: در این رشته که از گوهرها تشکیل شده، چیزهای باارزشی نهفته است. ناامید نباش و از لطف او ناامید نشو.

برداشت: دیگر کسی نمی‌تواند با تدبیر و فکر خود به چیزی دست یابد، هنگامی که نگاهی به زیبایی و جذابیت او بیندازد.

برداشت: هر دل مانند شانه‌ای پر از زخم و درد شده و اکنون نیازمند یاری است تا بتواند گیسوهای پریشان و زیبای خود را به دست بیابد و سامان دهد.

برداشت: سرش از گوی سبک‌تر و جدا می‌شود، و هر کس که را می‌بیند، به دست و چوبش نگاه می‌کند.

برداشت: در این بیت، شاعر به زیبایی و شفافیت رنگ سبز اشاره می‌کند و از آب تیغی یاد می‌کند که خطوط مشکی را به خوبی از هم جدا می‌کند. این تصویر به تشنگی و نیاز خضر، نماد زندگی و بقاء، به آب حیات اشاره دارد که او را به جستجوی آب زندگی وادار کرده است. به طور کلی، این شاعر احساس شوق و نیاز به آب و زندگی را به زیبایی توصیف می‌کند.

برداشت: به سختی سعی می‌کنم لبخند بزنم، مانند پسته‌ای که اگر به آن ضربه‌ای زده شود، ناچار به باز شدن می‌شود.

برداشت: یک پرنده‌ی خوش آواز در کنار خود باغی سرسبز و گل‌دار دارد و هر چهار فصل بهار را تجربه می‌کند.

برداشت: در مسیر عشق، باید با احتیاط گام برداشت، زیرا هر فردی که بلافاصله و بدون تفکر قدم می‌برد، ممکن است مانند کسی که از بیماری آبله آسیب دیده، دچار مشکلات جدی شود.

برداشت: این شعر به این معناست که پاسخ غزل حافظ، این است که جان انسان‌های زنده‌دل در بیابان عشق و ماندن در آن سوخته و از بین رفته است.