غزل شمارهٔ ۵۰۱۳

برداشت: به خاطر لطف و مهربانی خضر، چشم خود را به زمین نیندازید، چون مانند حبابی است که در آب حیات شناور است و هر لحظه ممکن است بترکد.

برداشت: این بیت به بیان این نکته می‌پردازد که شخصی با زیبایی یا جذابیت خاص خود، بسیاری را تحت تاثیر قرار می‌دهد. او می‌تواند افراد زیادی را که از عشق یا آرزوها تشنه‌اند، جذب کند و در عین حال، خود همچنان مورد توجه و علاقه قرار می‌گیرد. به نوعی، این شخص به دیگران اشتیاق و اشتیاق بیشتری می‌دهد، حتی اگر خود به نوعی در وضعیتی خاص باشد.

برداشت: عمر طولانی مسیح و خضر به پایان رسید، اما او هنوز هم عطش و نیاز به خون دارد و چشمانش مانند تیغ، تیز و نافذ است.

برداشت: از دایره‌ی زندگی و ناپایداری دنیا دست از آرزوها و حرص بکش، چرا که چیزهای بی‌ارزش و کوچک کم‌اهمیت تر از آنند که ارزش آرزو کردن را داشته باشند.

برداشت: چهره گشاده و مهربانی در دل شخصی وجود دارد که قلبش به وسعت یک بیابان است.