غزل شمارهٔ ۵۰۱۲

برداشت: کسی که چهره تو را ببیند، از شگفتی و زیبایی آن به قدری حیرت‌زده می‌شود که نمی‌تواند اشک‌هایش را کنترل کند و عشق تو در دلش می‌درخشد.

برداشت: صورت زیبا و دلربای شما نیازی به نگهبان ندارد، زیرا خود زیبایی‌تان به واسطه‌ی عرق شرم‌تان، آن را محافظت می‌کند.

برداشت: اگر گل بدون خار در دامنش باشد، آتش سوزان و سختی بر وجودش تأثیری نخواهد گذاشت.

برداشت: اگرچه زیبایی حسن هیچ‌گاه پایانی ندارد، اما مهمانش تنها از بخشی از دل خود، از آن لذت می‌برد.

برداشت: گل صبح که بسته است، وقتی به نظر می‌رسد، هر کسی را با چهره‌ای خندان مجذوب خود می‌کند.

برداشت: چشم من دلسوز و مهربان است و مانند پسته‌ که از آن طعم دلچسبی می‌گیریم، شور و شوق زندگی را در خود دارد. این چشم گویی همچون نمکدان گرانبهایی است که در او حس و حال خاصی نهفته است.

برداشت: به هیچ عنوان به یک قطره باران به چشم کوچک نگاه نکن، زیرا در سینه‌ کسانی که دل شکسته دارند، گنجینه‌ای از گوهرهای با ارزش نهفته است.

برداشت: بخاطر طمع و دلبستگی به دنیا، وضع فرد نیازمند تغییر نمی‌کند و او همچنان در پی توجیه و سوالات دیگر خواهد بود، در حالی که باید نانش را در دست بگیرد.