غزل شمارهٔ ۵۰۰۸

برداشت: کیست که با زخم موی گره‌دارش رفته باشد؟ که چشمش به روی یوسف، زنجیری برای آن نیست.

برداشت: من قلبی پر از درد و زخم دارم که ناشی از نگاه زیبایی است که در حقیقت، از کمان تیرش بیرون نیامده است.

برداشت: او هنوز نمی‌داند چگونه ابروهایش را به زیبایی حالت دهد و هنوز قلمش به اندازه‌ای ماهر نشده که زائده‌اش را با دقت و زیبایی بکشد.

برداشت: اگر یعقوب به خانه حسن تو بیاید و مهمان شود، تو با نعمت دیدار او را سیر می‌کنی و چشم و دلش را پر از خوشی می‌سازی.

برداشت: کیست که بتواند در کنار مزار مجنون گردیده و به روشنی و گرما سوختن شمع در آنجا پی ببرد؟ هنوز هم در این مکان، چشمان شیران به روشنایی این شمع خیره است.