غزل شمارهٔ ۵۰۰۷

برداشت: کسی که در زلف این معشوق گم شده، از پای تا سرش در حال چرخش و پیچ و تاب است و تنها می‌توان با دیدن کمرش او را پیدا کرد.

برداشت: چهره او همچون گل لاله است و هیچ حسی از زیبایی و شوق در او وجود ندارد. او دارای دردی عمیق و ناخوشایند در دلش است که از آن رنج می‌کشد.

برداشت: اگر سایه مژه‌های او بر زمین بیفتد، چشمان روشن‌دل به تماشای آن می‌نشینند و تحت تأثیر زیبایی او قرار می‌گیرند.

برداشت: اگر نسیم صبحگاهی این بنفشه را در آغوش بگیرد، رنگش به یاسمین تبدیل می‌شود و اندامش زیبا و خوش‌فرم خواهد شد.

برداشت: اگرچه دل سبک شده و بی‌وزن می‌نماید، اما نمی‌تواند تلخی‌های هستی را فراموش کند و همیشه در دل درد و عذاب را حس می‌کند.

برداشت: اگر کسی را بزنند و آسیب ببیند، هیچ‌کس از حال او باخبر نمی‌شود، مانند کسی که به چشم تو نگاه می‌کند و نمی‌داند چه بر سر او می‌آید.

برداشت: اگر عشق به شدت و سختی او را تحت فشار قرار دهد، دور از انتظار است که مورچه‌ای بر روی شیرینی‌اش خط بکشد.

برداشت: از نوک مژه‌ها امروز آتش می‌چکد، آیا دل بر اثر عشق زخم شده؟

برداشت: من در دلم غمی از جدایی دارم که مانند خورشید قیامت، مایه روشنی است.

برداشت: غم نخور که اگر کشتی‌ات در دریای عشق شکسته شود، در واقع تو با اسرار و فرصت‌های جدیدی روبرو خواهی شد که می‌تواند تو را به موفقیت برساند، حتی در میانه خطر.

برداشت: عنقا (پرنده‌ای افسانه‌ای) چه ادعای توانایی پرواز می‌کند؟ بال و پر او به خاطر سادگی‌اش هنوز تغییر نکرده است.

برداشت: شخصی که دلش شکسته و آسیب دیده، نمی‌تواند در مقابل غم و اندوه خود آرامش و نزاکت داشته باشد. وقتی جگرش مانند شیشه شکسته است، چگونه می‌تواند در برابر گریه‌های سخت و پرخروش خود واکنشی آرام و با نزاکت داشته باشد؟