غزل شمارهٔ ۵۰۰۶

برداشت: با وجود این که زیبایی چشم مست او همچنان تاثیرگذار است، اما دیگر نمی‌توان او را بیدار کرد. خواب نازش به خاطر آن سال‌ها ناز و خواب بی‌خیالی ادامه دارد.

برداشت: چطور ممکن است که یک عاشق از چهره معشوقش چشم بردارد، در حالی که گلزارش مانند آبی که به عقب می‌رود، پر از زیبایی و جذابیت اوست؟

برداشت: هر کسی درنگری به بیمار خود، با جان و دل به او توجه می‌کند و به نوعی محافظ و پرستار او می‌شود.

برداشت: اگر رشته جان‌ها را از او جدا کنند، نازک و لطیف او به خود پیچیده می‌شود.

برداشت: سخنان او به قدری شیرین و جذاب است که به جای اینکه فقط از گوش فرار کند، مستقیم به دل listener می‌رسد.

برداشت: به چشم من، زنی زیبا و دلربا نیست که نشان شرم و عرق بر چهره‌اش نباشد.

برداشت: ماه کنعان با زیبایی و دلربایی خود، قلب‌ها را به خود می‌کشد. اگر کسی بخواهد او را به دست آورد، باید جان خود را فدای عشقش کند. در واقع، زیبایی او آن‌قدر ارزشمند است که باید بهایی عظیم نظیر جان پرداخت.

برداشت: از رفتن او به اندازه‌ای ناراحت نمی‌شوم که از جایی که هستم جدا شوم، چرا که رفتار او مانند طوفانی است که خار و خاشاک را از سر راه برمی‌دارد.