غزل شمارهٔ ۵۰۰۴

برداشت: خوشا به حال کسی که از سردرگمی نجاتش دهند و او را در مقام و جایگاه خود قرار دهند.

برداشت: امید خود را از دست نده، چرا که بسیاری از چیزها با مشکلات و چالش‌ها روبرو می‌شوند و اگر دانه‌ای نتواند آتش بگیرد، دیر یا زود سرپناهی برای رشد پیدا می‌کند.

برداشت: چون که سکوتی بر لب‌ها نیفتد و آرامش برقرار نشود، هرگز بر صندلی آتش نمی‌نشیند و نمی‌تواند اثرگذار باشد.

برداشت: معنای این بیت این است که عارف، به خاطر شوق و عشقش به خداوند، از خود بی‌خبر شده و دلیست که اگر قلبش را از او بگیرند، باز هم در اندیشه‌ای عمیق غرق است. این نشان می‌دهد که عشق و شوق به معشوق می‌تواند انسان را از خود بی‌خود کند و او را در رنج و لذتی عمیق قرار دهد.

برداشت: مرغی که کودکان آن را گرفته‌اند، به خاطر داشتن آرزوهای پرواز ناچار است بر روی زمین حسرت بخورد.

برداشت: سری که تحت تأثیر احساسات عشق داغ شده، مانند خورشید در هر کوچه و برزنی حرکت می‌کند و در حال گردش است.

برداشت: در یک یا دو جلوه از زیبایی، زمین و زمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. وقتی کاغذ به باد می‌رود، هیچ جا نمی‌تواند به مقصد برسد. هر کسی که تلاش می‌کند، به سرعت او را از میدان خارج می‌کنند.

برداشت: گل از نسیمی که آزاد و خوشبو بود شکفته شده بود و هر کسی که از پوست آن برمی‌آید، نمی‌تواند او را درک کند.

برداشت: تغییرات و تحولات دنیا نتوانسته است آن‌ها را به لرزه درآورد، زیرا هر آنچه که ثمره‌ای ندارد، از آن دوری می‌کنند و به آن توجه نمی‌کنند.

برداشت: زنبور که در دریا و شیرینی عسل غوطه‌ور شده، به مرگ نزدیک شده است. این یعنی هر کسی طعمی را که چشیده، همان طعم را تجربه می‌کند.

برداشت: همچون گلی که با خنده به روی دیگران لبخند می‌زند، حتی اگر هزار خار هم در دلش داشته باشد، باز هم لبخندش را حفظ می‌کند.