غزل شمارهٔ ۵۰۰۳

برداشت: این یک نکته جالب است که این لعل (گوهر گرانبها) همواره سیراب می‌شود و همواره آب آن به طور مداوم چکیده می‌شود، ولی هرگز کم نمی‌شود.

برداشت: کسی که به عمق دریای یکتایی و ارتباط با آن برسد، در آغوش طبیعت و زیبایی‌های آن احساس غریبی نمی‌کند.

برداشت: شخصی مثل مرده ای است که در کافور خوابانده شده و به آرامی در شب مهتاب در خواب فرو رفته است.

برداشت: همان‌طور که تیر محکم از کمان به بیرون پرتاب می‌شود، عارف نیز از مسجدی که به مردم رو کرده، خارج می‌شود.

برداشت: قدی که از شدت درد و غم خم شده، صائب همانند یک نهنگ، از دریای عشق قلابش را بیرون می‌آورد.