غزل شمارهٔ ۵۰۰۲

برداشت: رخسار من همچون نور مهتاب زیباست و آن خواب خوشی که داشتم را نرگسی زیبا با خواب سنگینش ربوده است.

برداشت: در میان برهمن و بت، دیواری از سنگ کشیده شده است که ابروهای زیبا و فریبنده او همچون محرابی است.

برداشت: عقیق، که نماد زیبایی و ارزش است، هنوز رنگ خون مسیحا را در خود دارد و نشان می‌دهد که حتی با وجود سیری و شادابی، هنوز هم به دنبال خون و زندگی است. این تصویر به ما یادآوری می‌کند که زیبایی‌ها و لذت‌ها ممکن است در عمق خود با تشنگی و نیاز به زندگی و احساسات قوی‌تری همراه باشند.

برداشت: کیست که مانند خلیل (ابراهیم) گل را از آن چهره‌ی آتشین بکند؟ کجا است خضر که در دنیای آب‌ها چیزی را ببیند؟

برداشت: به انبار آسمان نگاه بد نکن! زیرا که چهره‌اش مانند خاکستر داغی است که سنجاب‌ها در آن بازی می‌کنند.

برداشت: در فضای عشق، آرامش نمی‌تواند برقرار شود زیرا امواج خطرناک به شدت در حال حرکت هستند و زمینه‌های عشق را دچار آشفتگی می‌کنند.

برداشت: چشم او هنوز از احساس غرور پر است و در خواب، بر اثر سکر و شیرینی زندگی، متوجه بدی‌ها و خطراتی که در آن وجود دارد نیست.