غزل شمارهٔ ۴۹۹۹

برداشت: از چیزهایی که تو را به خود وابسته می‌کنند، دوری کن و به هر چیزی که دل تو را می‌کشاند، توجه نکن و از آن فاصله بگیر.

برداشت: قد نهال خمیده به خاطر بار سنگین ثمر است، میوه را نپذیر، بلکه به مانند سروی در این باغ باش.

برداشت: در این دو هفته، مانند گلی که در گلستانی شکفته شده، خود را نشان بده و با جوانی و شادابی‌ات، راز زندگی را به نمایش بگذار.

برداشت: تشخیص خوب و بد در روزگار بر عهده تو نیست، مانند این است که چشم آینه در زیبایی و زشتی گیج و حیران باشد.

برداشت: شمع از گریه‌اش پروانه را نجات می‌دهد؛ تو هم در دل شب مانند شمع، با احساس و غمگین باش.

برداشت: از بداقبالی خود شکایت نکن، زیرا همچون دریا که گشاده و وسیع است، باید رویکردی ملایم و شاداب داشته باشی، حتی اگر زخم‌هایی به دل داری. به جای تلخی، با روشنی و حسن نیت برخورد کن.

برداشت: کدام لباس بهتر از اینکه عیب‌های دیگران را بپوشانی وجود دارد؟ پس چشم‌هات را از عیوب خلق بپوشان و خودت را بی‌پرده نشان بده.

برداشت: هر کسی در خانه‌اش، حتی اگر فقیر باشد، مقام و منزلتی دارد. بنابراین نباید از حد و مرز خود عبور کنی و در زندگی، با اعتماد به نفس و قدرت وارد عمل شوید.

برداشت: برای دستیابی به روزی و برکت، باید با تلاش و جستجوی مداوم به دنبال آن باشی. همان‌طور که آسیاب به‌خاطر آسیاب کردن گندم همواره در حرکت است، تو نیز باید در پی کسب و کار و تلاش برای روزی باشی.

برداشت: خودت را در حیرت و سردرگمی رها کرده‌ای، حالا از خودت فاصله بگیر و با اعتماد به نفس در این بیابان همچون خضر (پیشوای حکمت و دانش) قدم بزن.

برداشت: هوای نفس تو را به مرداب شیطانی دچار کرده است. خود را از این وضعیت نجات بده و همچون سلیمان، بر این هوا و هوس‌ها غلبه کن.

برداشت: در این گلستان، از میان بلبل‌های خوش صدا، صائب به پیروی از آواز حافظ که نغمه‌ای شیرین و دلنواز دارد، دعوت می‌کند که چنین آهنگی را سر دهند.