غزل شمارهٔ ۴۹۹۸

برداشت: به مجالس خوشی و شادی بپرداز و از نوشیدنی‌های خوش رنگ و زیبا بنوش، حالا که زمان سوگواری است، باید به یاد این مناسبت باشی.

برداشت: مثل سبزه‌ای که به خاطر سنگینی باران روی زمین افتاده و بی‌حرکت مانده، نشو. در این دنیا سعی کن با انگیزه و روحیه‌ی سبک‌تر از شبنم زندگی کنی.

برداشت: به خودت ظلم نکن و به کارهای اشتباه نپرداز، زیرا مانند این است که زیبایی و ارزش یک چیز گرانبها را بی‌فایده و بی‌احترام به کار ببری. در عوض، باید به دیگران کمک کنی و تسکینی برای دردهایشان باشی.

برداشت: زمانی که مانند آفتابی که از آسمان می‌گذرد، درخشان و روشن شوی، باید از نیکی و مهربانی خود بهره‌مند کنی و به همه جهان خیر برسانی.

برداشت: از روی شرم و حیای توست که رنج و آزار می‌کشی، ای صائب. تو هم باید در برابر عرفان و دانش، بلندمرتبه و با احترام باشی.