غزل شمارهٔ ۴۹۹۷

برداشت: سخن خود را با حرارتی مشابه آتش بیان کن و چهره‌ات را همچون طلا درخشان کن، تا مانند نور آفتاب در آسمان بدرخشی.

برداشت: صدف با دست خالی، صد یتیم را بزرگ کرده؛ تو هم باید از درد و رنج یتیمان دل بسوزانی و به آن‌ها کمک کنی.

برداشت: دل شکسته را به دست بیاور و با غمی که داری، همیشه مانند درخت صنوبر سرسبز و با عزت بمان.

برداشت: به نرمی و با محبت به دیگران رفتار کن، زیرا اینگونه می‌توانی به بزرگی و شکوه دست یابی. همچون آفتاب که وجودش مایه روشنی و زندگی است، تو نیز باید منبعی از خوبی و مهربانی باشی.

برداشت: به میوه‌های خوشبختی و لذت‌های زندگی مانند سیب و گلابی نمی‌توانی دست پیدا کنی، اما همچنان باید مانند سرو و بید با وقار و آرامش در این دنیا حضور داشته باشی و سایه‌سار محبت و آرامش برای دیگران باشی.

برداشت: غنای درونی و روحی، مانند کیمیا است که می‌تواند انسان را به مرحله‌ای از تعالی برساند. اگرچه دارایی‌های مادی در دسترس نباشند، اما باید در دل ثروتمند و غنی بود.

برداشت: از ابتدای زندگی، خود را در پذیرش و تسلیم قرار بده و به مانند یک کشتی، در دریاهای سخت و پرچالش، در کنار مادر خود باقی بمان.

برداشت: نگذارند تو را مانند دنبه‌ای گدا تکه‌تکه کنند، زیرا تو همچون ماه کامل در شب عید، باید در این میدان شکار لاغر و سبک‌وزن باشی.

برداشت: دست دیو را به خاتم سلیمان نده و از عقل خود محافظت کن تا از شراب سرخ دور بمانی.

برداشت: فقر با چهره سیاهش از دل‌های تیره دوری کن، مثل اینکه خون مرده‌ای از زخم تیغ بیفتد و بگریزد.

برداشت: پاییز بی‌رمق نمی‌تواند بهار خوشبو و دلپذیری را در این دنیا خراب کند. پس مانند بهار خوشبو و دلنشین باش.

برداشت: اگر کسی از مردم دلگیر است، بهتر است از خود دوری کند و به دنیای دیگری بپردازد.