غزل شمارهٔ ۴۹۹۶

برداشت: با صدای جذاب و سرمست کننده‌اش مرا به حالتی بی‌هوا درآورد و خوابم که ارزشمند بود، تحت تأثیر روایت‌های افسانه‌ای او قرار گرفت.

برداشت: اگرچه دریا و گنجینه‌ای بزرگ دارم، اما بدون برگی که نشان‌دهنده ارزش من باشد، افسوس می‌خورم. اگر به بازار بروم، بهتر است که گوهر بی‌نظیر خود را عرضه کنم.

برداشت: اگر نسیم صبحگاهی به شمع اجازه دهد که از پروانه‌اش محافظت کند، می‌تواند از حمله‌های ناگهانی در امان باشد.

برداشت: زمانی خوش است که در این دایره، مانند پرگار، از درون دل خود، بذر آرزوها و خواسته‌های خود را بکاریم.

برداشت: عمر انسان به سرعت می‌گذرد، در حالی که تو به مسائل بی‌اهمیت و جزئی توجه می‌کنی و غافل از نشانه‌ها و فرصت‌های واقعی زندگی هستی.

برداشت: سخنان من باعث شد که من غافل شوم و خواب‌هایم به ارزش و عمق افسانه‌های خودم تبدیل شدند.