غزل شمارهٔ ۴۹۹۱

برداشت: کسی که بدون درک از سرنوشت خود شکایت می‌کند، در حقیقت به کسی که او را حمایت می‌کند، آسیب می‌زند.

برداشت: زیبایی و قداست نفس انسان از پاکی و صداقت او ناشی می‌شود، و مانند غنچه‌ای است که همیشه در اسارت عصمت و پاکی خود قرار دارد.

برداشت: سرو، شمشاد و صنوبر همگی بر زمین افتاده‌اند، هر جا که قامت او نمایان شود، پرچم خود را برافراشته می‌کند.

برداشت: هرچند که به خاطر زهد و خشکی، دیوارها ظاهری بی روح پیدا کرده‌اند، اما وقتی به تماشای تو می‌پردازند، از خلوت خود بخار و دود برمی‌خیزد.

برداشت: چه خبری از دیگر عزیزان داشته باشم؟ وقتی که خودم از حال و وضع وحشتناک خودم هم اطلاعی ندارم.

برداشت: خواب آرام خرگوش به حالتی ترسناک تبدیل شد و نگاه ملایم تو هیچگاه از بی‌توجهی خود پشیمان نشد.

برداشت: تا زمانی که اشک‌هایم به زمین نریخته و خاک نشده‌اند، نمی‌توانم به آرامش برسم و از تلاش خودم دل‌سرد شوم.

برداشت: چه فایده‌ای دارد که گناهانم را بخشیدند، در حالی که من به خاطر شرمساری خودم در آتش عذاب می‌سوزم؟

برداشت: هرچند سایه من روی زمین آرامش دارد، اما چون خودم هنوز از نعمت‌های خویش بی‌بهره‌ام، این آرامش واقعی نیست.

برداشت: دردی که کمتر اهمیت دارد، از درد ناشی از شکستن ارزش بیشتری دارد. بهتر است به سنگ بیفتم تا اینکه گوهر بی‌ارزش خود را از دست بدهم.

برداشت: در مسیر خواب، صدای جرس به گوش می‌رسد، از این رو بیدار باش. بر کوه که درپشت توست، از خیالات و غفلت‌های خود نجات پیدا کن.

برداشت: هرچند که از نظرها دور شده‌ام و مانند پرنده افسانه‌ای عنقا هستم که در رشته کوه قاف زندگی می‌کند، اما هنوز یاد و خاطرتم در دل‌ها باقی است.

برداشت: تا زمانی که دل آدمی دچار آسیب و زخم است، برای شاعری مانند صائب هیچ امیدی نیست که فرصت‌های خود را از دست بدهد.