غزل شمارهٔ ۴۹۸۸

برداشت: دل نمی‌تواند به دنیا وابسته باشد، زیرا خردمند واقعی به چیزهای سطحی و زودگذر اهمیت نمی‌دهد. انسانی که تفکر عمیق دارد، نباید به راحتی تحت تأثیر خواسته‌های ناچیز و زودگذر قرار بگیرد.

برداشت: ترک کردن دنیا و تفاخر به آن، از نشانه‌های بلند همتی است. زیرا اگر کسی به بهای قدرت و ثروت به دنبال مقام و موقعیت باشد، در واقع خود را به چیزهای بی‌ارزش وابسته کرده است. این در حالی است که پادشاهان بزرگ، در واقع از درویشان و فقرا، چه توقعی می‌توانند داشته باشند؟

برداشت: زاهد خشک و متعصب که خود را در ظاهر مومن نشان می‌دهد، در واقع به مانند خارپشتی است که به ظاهر بی‌خطر به نظر می‌رسد، اما درونش پر از نیش‌های خطرناک است.

برداشت: انجام دادن کارهای نیک و رعایت تقوا، مثل این است که آدم خود را از چیزی بی‌اهمیت و ناپسند دور نگه دارد، مانند دوری کردن از چیزی که برای او زشت و غیرقابل قبول است.

برداشت: صائب محل زندگی او مانند قلعه‌ای محکم و مستحکم است و هر کس که نتواند خود را کنترل کند و از حد و مرز خود فراتر برود، نمی‌تواند از آنجا خارج شود.