غزل شمارهٔ ۴۹۸۷

برداشت: در باغ بهشت، سرو زیبایی است که قد بلندش همچون لاله‌ها درخشان و دلپذیر است و چهره نیکویش درخشش و جذابیت خاصی دارد.

برداشت: من از حسرت و حسادت به دل روشن خود می‌سوزم، وقتی می‌بینم که آینه مانند او شفاف و نورانی می‌شود.

برداشت: رازهای پنهان به قدری عمیق است که مانند شمشیر به جوهرش تبدیل شده و آینه در اثر این بوی معطر، پرده‌اش را کنار زده است.

برداشت: اگر خانه‌اش از موج حوادث و مشکلات ویران شود، نشانه‌ آن نیست که از مسیر و راهی که انتخاب کرده است، بازگردد.