غزل شمارهٔ ۴۹۸۶

برداشت: اگر سرو با زیبایی‌اش در برابر قامت خوش‌رخش قمر بایستد، آن‌گاه قمری حتی از بال‌های خود نیز برای او سر خم می‌کند.

برداشت: اولین نوشیدنی او از خون مسیح است، چون که تیغ ستم به غمزه‌اش بی‌پروا زده شود.

برداشت: علم در روز قیامت مانند صبحی است که به زمین خوابیده و سایه قد زیبا و دلنشینش را بر زمین افکنده است.

برداشت: این بیت بیانگر این است که خون شفق، نمادی از زیبایی و شکوه خورشید است. در واقع، اگر خورشید جگر (دل) نداشته باشد، چگونه می‌تواند از غنای وجود خود چیزی را به نمایش بگذارد؟ به عبارتی دیگر، اگر چیزی از درون نداشته باشد، نمی‌تواند جلوه‌ای از زیبایی و قدرت را نشان دهد.

برداشت: اگر دو جهان به هم درگیر شوند و با هم به جدال بپردازند، مانند اینکه اگر چشم قیامت را ببندیم، زایش و تولدی رخ خواهد داد.

برداشت: وقتی دل مانند مور به خاطر عشق و محبت پر از شوق و شکر می‌شود، به سراغ پسته‌ای می‌رود که شیرینی‌اش زبانزد است و به صحبت و جذبه‌اش می‌پردازد.

برداشت: در زمان خنده و آرامش، پاهایمان را می‌شماریم، همانطور که آهوی ختا را با دقت دنبال می‌کنیم.

برداشت: بدون هیچ زحمتی، زیبایی آن چهره همچون گل لاله است، هرچند که از چهره‌اش آتش عشق می‌تراود.

برداشت: دنیای ناآگاهی، جاذبه‌ای است شگفت‌انگیز که هیچ کسی در این مسیر نیست که پایش نلرزد.

برداشت: تنگ خلقی، فضایی است که پر از بدی‌هاست و دیو تنها در این شیشه وجود ندارد.

برداشت: چهره‌ای که زرد شده، نشانه‌ای از درد و رنج است. اگر پای یک شمع تاریک باشد، به این معناست که هیچ چیزی نمی‌تواند به زیبایی و روشنایی او آسیب بزند.

برداشت: این بیت به این معنی است که شاعر به زیبایی و جاذبه‌ای اشاره می‌کند که سرو (درخت زیبای قد بلند) به خاطر آرزوی بلندی‌اش دیوانه شده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عشق و آرزوهای شدید است که ممکن است انسان را به جنون بکشاند.