غزل شمارهٔ ۴۹۸۳

برداشت: ای آسمان‌ها، به خاطر درخشش چهره زیبای تو، زمین و جهانی که در آن هستیم نیز سایه بالای تو را خوش زیست می‌کنند.

برداشت: تو چقدر زیبا و دلنشین هستی که در هیچ جایی از چهره‌ات، از لب‌های زیبا گرفته تا چشم‌های درخشان، نمی‌توان بی‌حضور تو خوشی را یافت.

برداشت: امیدوارم روزت نسبت به روزهای دیگر بهتر و خوشایندتر باشد، زیرا امروز من به خاطر وعده‌های خوب فردایت شاد و خوشحال هستم.

برداشت: دل هر کسی که بدون نگاه کردن به تو، به تماشای بهشت بپردازد، نمی‌تواند گشاده و شاداب شود.

برداشت: در دل شب و در سایه ابر تیره، زمانی است که دل از زیبایی زلف تو شاد می‌شود.

برداشت: از بهانه‌جویی‌های نادرست فاصله بگیر، چون در دنیای ما، لطفی که به جا باشد، باعث می‌شود که نارضایتی‌های بی‌دلیل تو هم زیبا به نظر برسد.

برداشت: زمانی که ماه عید را به انگشت نشان می‌دهند، لبان هر کس به شیرینی تو شبیه می‌شود.

برداشت: چه رازی در وجود تو ای تاجر کنعان نهفته است که دل تمام این شهر به خاطر افکار و آرزوهای تو شاد شده است؟

برداشت: چشمان تو که بلند و زیباست، مانند ماه در شب عید دل‌ها است. مردم به خاطر زیبایی تو خوشحال و سرشار از شادی هستند.

برداشت: عشق و جنون تو برای من مانند نمک است که بر هر چیزی طعم می‌بخشد. حالا که به خاطر صحبت‌های شگفت‌انگیز تو، شور و هیجان زیادی دارم، این احساس برایم خوشایند است.