غزل شمارهٔ ۴۹۸۰

برداشت: این بیت به توصیف خوشمزگی و شیرینی پسته‌ای اشاره دارد که به طرز خاصی دلنشین است. این پسته زودتر از آنکه با گوش بشنویم، به قلب‌ها نفوذ می‌کند و اثرش را می‌گذارد. در واقع، زیبایی و جذابیت آن به قدری است که نه تنها به حواس ما می‌رسد، بلکه احساس عمیق‌تری را نیز در دل ایجاد می‌کند.

برداشت: آیا خط زیبایی که بر لبان او ظاهر شده، ناشی از رنگین بودن لبش است یا این که به خاطر اشک‌های شجاعی که به رنگ سیاه است، عقیق یمن را به این حال درآورده؟

برداشت: مرکز شادی و خوشی‌های بی‌پایان، بوسه‌ای است که وارد گوشه‌ای از دهان او شود.

برداشت: در اینجا به تصویری زیبا اشاره شده است. شعری به ما نشان می‌دهد که تابش آفتاب بر روی آب، چهره‌ی انسانی را به تصویر می‌کشد که بدنش به خاطر سردی یا هیجان می‌لرزد و خود را از زیر لباس نازک و روشن نمایان می‌کند. این تصویر نه تنها زیبایی را به نمایش می‌گذارد، بلکه حس لطافت و طراوت را نیز القا می‌کند.

برداشت: در محلی که صدف وجود دارد، هیچ جواهری از بینش و درک پیدا نمی‌شود. دل هر کسی که در دام چهره او نیفتاده، از این راز بی‌خبر است.

برداشت: هر کسی که مانند شمع در آن مجلس اشک و آه بریزد، اشک‌هایش به مانند گوهر و عطر عنبر ارزشمند می‌شود.

برداشت: دختر یا زنی با زیبایی و شکوهی مانند سرو، باعث شده است که من از تماشای وجود او به وجد بیایم، به گونه‌ای که از این زیبایی، آسمان بر زمین خوابش برده است، انگار در میان چمن‌های سرسبز و لطیف خوابیده است.

برداشت: هر کسی که به خاطر تو دچار اضطراب و سردرگمی شود، سخنش مانند سنبل‌های باغ بهشت آشفته و به هم ریخته خواهد بود.

برداشت: عاشقان منتظر هستند که پیام‌آور بیاید و خبر از آمدن محبوب را بیاورد. آن‌ها نمی‌خواهند که این پیام‌آور دل‌هایشان را به درد آورد و برود.

برداشت: کیست که بتواند زیبایی او را مشاهده کند؟ او که پیراهنی از بال فرشته در سایه لطافت بدنش دارد و اکنون به خاطر گذر زمان، به نوعی دچار پیری شده است.

برداشت: در حال حاضر، او به یاد محله‌ای که عاشقش بوده است، دچار افسردگی و ناراحتی عمیق شده و این حس غم و اندوه برایش بیشتر از تیره‌گویی‌های شبانگاهی در وطنش است.