غزل شمارهٔ ۴۹۷۹

برداشت: آیا این خطی که بر چهره‌اش نقش بسته، بر اثر لب‌های شیرین اوست که مثل شکر می‌باشد؟ یا به خاطر اشک‌های تیره‌اش که مانند عقیق یمن جلوه‌گری می‌کند؟

برداشت: این چه زیبایی است که وقتی به خود نگاه می‌کند، به خاطر درخشندگی چهره‌اش، زمین به بهشت یوسف تبدیل می‌شود.

برداشت: لب‌های سرخ و درخشان معشوقه، نوری خاص دارند که وقتی صحبت می‌کند، کلماتش مانند جواهر در دهانش جلوه‌گر می‌شوند.

برداشت: من از میان بسیاری از نیکان، یوسف را می‌نگرم که چشمان یعقوب در آرزوی او به درخت پرده افتاده است؛ زیرا پیراهن یوسف نشانه‌ای از محبت و امید اوست.

برداشت: درد عشق را از دل‌های غمگین دیگران نپرس، زیرا این درد نشانه‌ای است از دل‌های شکسته و مظلوم.

برداشت: این بیت به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که مانند ستاره‌ای درخشان است و شخص گوینده به شدت تحت تأثیر او قرار گرفته است. او به شدت شیفته و مجذوب زیبایی و جذبه‌ آن فرد شده و احساسات عمیقش را به تصویر می‌کشد. در واقع گوینده خود را در نقش یک عاشق می‌بیند که به خاطر جذابیت معشوقش دچار حالتی سرگشته و حیران شده است.

برداشت: هرگز نمی‌توان بر اثر سیلی که بر صورت یوسف زده شده، از ناسزاگویی برادرانش چیزی کم کرد. آن چه که بر اثر سبزه و زیبایی در زندگی او باقی مانده، به مانند عطر گل سمن است و هیچ‌گاه آسیب نخواهد دید.

برداشت: چشم‌هایی که در خواب شیرین هستند، در دنیای عاشقانه‌ای که لب‌های شیرین بخندند، بیدار نمی‌شوند.

برداشت: اگرچه در بهشت را به روی کسی نمی‌گشایند، اما اینکه چه بهشتی باید باشد که دوستان و همرازان را به صفات نیکو راه دهند، جای سوال است.

برداشت: او در سکوت خود، قلب دنیا را به آتش کشیده است. حال ببینید که چه طعمی در خنده و سخن شیرین او نهفته است.