غزل شمارهٔ ۴۹۷۰

برداشت: به خاطر گناهان فراوان، دوزخ برای تو شده است، در حالی که در چشم حضرت ابراهیم (خلیل) آتش می‌تواند مانند گلستان جلوه کند.

برداشت: زلف و خط چهره او را نمی‌توان پنهان کرد؛ زیرا در انتهای دامن شب‌ها، آتش زیبایی او نمایان است.

برداشت: جهنم به خاطر سرما و خنکی روزها، بهشتی شده است و در این فضا، گل‌های فصل زمستان مانند آتش درخشان و پررنگ دیده می‌شوند.

برداشت: با اینکه او از افرادی بی‌احساس و سنگدل است، ولی حالتی از دل‌نگرانی و سوزش در درونش به وجود آمده که مانند شرر، در دل سنگ مثل آتش می‌گریزد.

برداشت: دوزخ برای کسانی که سوخته‌اند، مکانی است که در آن صحبت‌های بی‌مغزان و بی‌فایده جاری است. اینجا جایی است که آتش بار دیگر به صدا درمی‌آید و به فریاد و ناله می‌انجامد.

برداشت: مواظب باش از آن لب که وقتی به عتاب و سرزنش می‌افتد، جادوگری خاصی دارد. این لب به مانند نمکدان عمل می‌کند که وقتی آتش به آن می‌افتد، باعث ایجاد شور و هیجان می‌شود.

برداشت: سخن بی‌محتوا و بی‌فایده ارزش ندارد، زندگی از چیزهای ساده و بی‌اهمیت همچون علف و زباله شعله‌ور می‌شود.

برداشت: سرو دودی است که از آتش گل به وجود آمده و تا وقتی که نفحه‌ای گرم به باغ زده، مشغول است.

برداشت: زخم زبان، دل‌های دردکشیده را می‌آزارد و آتش سوزان در درونشان، می‌تواند خار را به گل تبدیل کند. یعنی درد و رنج می‌تواند زیبایی و تحولی عمیق در روح انسان ایجاد کند.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، آنقدر دل‌باخته‌ام که مانند آتش می‌سوزم و اشک می‌ریزم. اشک‌های من به شدت سوزانند و گویی آتش را از هیزم قابل‌تر کرده‌اند.

برداشت: چشمان زلیخای تو همچون برقی درخشان است که قدرت جذب و فریب دارد. اما تندروی و خوی تند تو، به مانند آتش، می‌تواند دردسرساز باشد و هر لحظه آماده است تا ویرانی به بار آورد.

برداشت: زیبایی یوسف زمانی دنیا را روشن خواهد کرد که بخاطر زیبایی‌اش، بر اثر حسادت برادرانش، آتش حسادت زبانه بکشد.

برداشت: در انتهای دامن نور، صائب پنهان می‌شود، زیرا چهره خندان آتش، آن‌قدر سوزان و گرم است که تحمل آن دشوار است.