غزل شمارهٔ ۴۹۶۹

برداشت: از دیدن زیبایی او، دل من جریحه‌دار شده است. چگونه می‌توانم عاشقش شوم وقتی که این‌قدر هنرمندانه بر چهره‌اش خطی کشیده شده است؟

برداشت: جمع شدن خواب سبک و سنگین هرگز ممکن نیست، چرا که چگونه می‌توان این دو را با هم درآمیخت، این کار فقط به وسیله چشم جادویی امکان‌پذیر است؟

برداشت: به زیبایی و نشانه‌ای که بر چهره محبوبم وجود دارد، جان و احساسات خود را سپردم، اما نمی‌دانستم که او در روزگار نامناسبی، به صورت پنهان، مرا به درد و رنج می‌اندازد.

برداشت: با تیغ بی نیازی، خضر و مسیحا را به شکار می‌برد و دلجوی مژگانش تا چه اندازه به صید من راغب خواهد بود؟

برداشت: دلبری و زیبایی خوبان مانند نعل وارونه است؛ پس تن به ناامیدی نده، چرا که ابروی چین‌دار او در خم و چرخش خود، بازی‌های زیبایی دارد.