غزل شمارهٔ ۴۹۶۷

برداشت: چگونه ممکن است چشمان من به او نگاه کنند، در حالی که تیغ ابروی او آن‌قدر بلند است که به ابرها می‌خورد؟

برداشت: از خواب شیرین، بیداری خوشی به سراغتان می‌آید. مراقب باشید که فریب چشمان جادویی‌اش شما را غافل نکند.

برداشت: دزد با وجود تاریکی شب، نمی‌تواند از دزدی دست بردارد؛ زیرا دل او را زیبایی و جذابیت خاصی به سمت خود می‌کشد.

برداشت: یکی از عاشقانی که برایش دل می‌سوزد، روز قیامت را به خاطر آتش سوزان جهان به حساب می‌آورد. اما من به خاطر نوع نگاه و دلم، به او مهر و ترحم دارم.

برداشت: چه گلی می‌تواند از چهره نازک و شرمگین من چیده شود؟ در حالی که نور و درخشش خورشید هم از زیبایی آن می‌لرزد و کم‌رنگ می‌شود.

برداشت: نگاهِ عاشقانه‌ای که به آن سرو قدبلند دارد، به گونه‌ای است که در تمام وجودش تنها در خیال آن معشوق به آب حیات می‌رسد و هر لحظه در اندیشه‌ی اوست.

برداشت: اگر عشاق از شگفتی دیدار حیران شوند و نتوانند سخن بگویند، مژگان آن‌ها به جای زبان، پیامی را منتقل می‌کند و چشمانشان گویا و سخنگو می‌شوند.

برداشت: به خاطر می‌آورد که عاشقان چطور در روزهای گذشته با پیچ و خم‌های عشق دست و پنجه نرم می‌کردند، روزهایی که زیبایی و صفای چهره‌اش مانند جوهر در آینه نمایان می‌شد.

برداشت: چگونه می‌توانم به سر زلف آشفته‌ام فکر کنم، در حالی که بوی نسیم مصری در ذهنم جا گرفته است؟

برداشت: کجا پیدا می‌شود خریدار دل دلسوز ما که حتی از زیبایی یوسف هم روی برگرداند؟