غزل شمارهٔ ۴۹۶۵

برداشت: این بیت به ارتباط و تشابه بین دو چیز اشاره دارد. در اینجا، بوی عطر و زیبایی طبیعت به نوعی با عواطف و احساسات مرتبط شده‌اند. بوی عطر می‌تواند در دل صیاد، که به نوعی نماد شکارچی و جستجوگر است، احساسی عمیق و شگفتی ایجاد کند، به‌گونه‌ای که یادآور شکار آهو باشد. به‌عبارت دیگر، این تصویرسازی بیانگر ارتباط عمیق و لطیف میان هنر و زیبایی طبیعت است.

برداشت: من پیراهنی از گل دارم که نسیم با آن آشناست و بوی آن از رنگش بیشتر پایدار و ثابت است.

برداشت: از خورشید زیبایی که یک زخم بر چهره‌اش نمایان است، تقاضای رحمت و بخشش دارم.

برداشت: رگی که خواب و آرامش را به دست می‌آورد، قدرت و ثروت را بیدار می‌کند. دلی که در تسلط چشم‌های زیبا و دلکش او افتاده باشد، دیگر نمی‌تواند از عشق و محبت دور بماند.

برداشت: در دل من گره‌ای وجود دارد، مانند لاله‌ای که با جوانه‌های خود درد و رنج را فریاد می‌زند. این درد آن‌قدر سوزان است که اشک‌هایم در اثر احساسات شدیدم به خاکستر تبدیل می‌شود.

برداشت: کجا می‌توان آن آتش را که دامانش را به خون ما آغشته کند، پیدا کرد؟ تیغ ابروی او آن‌چنان تیز است که به خون رنگین نمی‌شود.

برداشت: اگر سرو باغی در کنار باغ به سر و ته افتاده باشد، مانند گلی دلفریب است که در دام دوستش دچار شده و خود را در کمند عشق و محبت درگیر می‌کند.

برداشت: نگاه کردن به چهره او به راحتی ممکن نیست، چرا که جذابیت و سحر چشمانش همچون خواب شیرین بهار است و آدم را مجذوب خود می‌کند.