غزل شمارهٔ ۴۹۶۳

برداشت: دل در وحشت، چگونه می‌تواند از نگاه زیبا و دلربای او رهایی یابد؟ که آهو، قربانی زیبایی و افسون چشمانش شده است.

برداشت: در هر سو که نگاه کنی، زیبایی گل‌ها نمایان است. می‌توان از این زیبایی‌ها بهره برد و به جمع‌آوری این گل‌های خوشبو دست زد، چرا که زیبایی عالم، به مانند یک دسته گل، همه‌جا قابل مشاهده و دل‌نواز است.

برداشت: این فرد چقدر جذاب و فریبنده است که چهره‌های زیبا چون آهو، سر و گردن‌های خوش‌فرم خود را به تماشای او می‌آورند.

برداشت: دل و دست شخص به کارهای دشوار و سنگین عادت کرده است و برای او آسانی و راحتی معنایی ندارد، مانند یک کوه کن که فقط کسی می‌تواند کار خوشایند او باشد که زحماتش را ارج نهد.

برداشت: مرا جوانی و زیبایی‌ام به زمین و خاک و خون می‌کشاند، چرا که سر و وضعم به قدری لطیف و شکننده است که مانند سرو نمی‌تواند از پای خود بلند شود.