غزل شمارهٔ ۴۹۶۲

برداشت: نگاه او به قدری جذاب و حیرت‌انگیز است که غزال‌ها را از ترس فراری می‌دهد و با مژگانش به هیچ وجه از آن چشم برنمی‌دارد.

برداشت: قلم بدون تو نمی‌چرخد و نمی‌تواند بنویسد. من از اینکه چگونه می‌تواند کلام از لب‌هایش که به هم چسبیده‌اند بیرون بیاید، حیرت‌زده‌ام.

برداشت: اگرچه سرو زیبای دست نازکش را نمی‌بیند، اما زیرپاهایش با سرکشی خطی بر روی زمین به وجود می‌آورد که در سایه قد بلندش ظاهر می‌شود.

برداشت: با اندکی فرصت، بستنه‌ای از پاهای قمری به صدای لحن دل‌انگیزش می‌تواند باز شود، اگر او قامت زیبا و برجسته‌ای به نمایش بگذارد.

برداشت: هر چند که بر من سخت است، اما اگر شجاعت کنم و به سمت آن معشوق زیبا بروم، این را می‌دانم که تمام عمر در سایه او بوده‌ام و حالا آماده‌ام تا این احساس را به او ابراز کنم.

برداشت: از دوران کودکی، با اینکه هنوز بوی شیر از دهانش به مشام می‌رسد، اما این کودک به‌راحتی می‌تواند شکر را با ناخن خود مانند لعل (گوهر قرمز) بکند.

برداشت: آیا کسی می‌تواند همچون صائب، از آن چهره زیبا چشم بردارد؟ که مانع می‌شود عرق بر روی زیبایی‌اش بچکد.