غزل شمارهٔ ۴۹۶۱

برداشت: هیچ‌چیز به اندازه زیبایی دل‌نشین او، حتی از سرکشی و اشتیاق اهل دل هم بالاتر نیست. او همچون پری در شیشه‌ای است که از تذروان و سروهای بلندتر به نظر می‌آید.

برداشت: عطش و تشنگی چنان شدت یافته که زبان آن را به خوبی توصیف می‌کند. ظلم آن معشوق به حدی است که عاشقان را به شدت به خون خود تشنه کرده، و این تشنگی به خاطر زیبایی و جذابیت چشم‌های سیاه‌اش است.

برداشت: از چشمان فرشتگان، اشعه‌هایی به دل‌ها می‌تابد که باعث تقویت ایمان می‌شود و زمین از زلف‌های جذاب و افسون‌گر پاک می‌گردد.

برداشت: چشم او همچون گردش فلک، دنیا را پر از شراب می‌کند و زمین زیر پایش به خاطر قامت بلندش به رقص درمی‌آید.

برداشت: آیا کسی می‌تواند از شکایت‌هایی که به اندازه یک طومار است، حد و مرز تعیین کند؟ چرا که مثل سیلی که با شدت به راه خود می‌رود، نمی‌توان آن را مهار کرد.

برداشت: لب‌های او به نظر نمی‌رسد که از هم جدا باشند، اما وقتی صحبت می‌کند، کلماتش مانند جوهر بر کاغذ جاری می‌شوند و نشان می‌دهند که همه چیز در ارتباط و پیوستگی است.

برداشت: چاک گریبان همچون محراب، جلوه‌ای از عشق نشان می‌دهد. صائب از منظر زاهدان خشک، لذت تماشای آن را به دست می‌آورد.