غزل شمارهٔ ۴۹۶۰

برداشت: عشق به عاشق جان می‌بخشد و زیبایی معشوق او را مجذوب می‌کند. قامت زیبای او همچون قناری است که با زنجیر طلا در قفس، حس آزادی و زیبایی را در دل عاشق بیدار می‌کند.

برداشت: هرچند که به خاطر شیدایی و مستی نمی‌توانم به چشمانش دسترسی پیدا کنم، اما او به خاطر کوتاهی مژگانش، خود را در دسترس نشان می‌دهد.

برداشت: در گلستان، کاسه‌ای پر از درخواست و تمنّا می‌سازد. لاله و گل با تابش نور، به شبنم که بر چهره زیبا می‌افتد، می‌بالند.

برداشت: تعجب می‌کنم که چطور به فکر ما مست‌ها می‌رسد که این پری زیبا، چه بهشتی است، و نوشیدنی‌اش به شیرینی لب‌هایش است.

برداشت: خداوند از چشم بد این چهره زیبا محافظت کند، زیرا او مانند گلی است که در غنچه می‌ماند و از شرم زیبایی‌اش، گلاب می‌شود.

برداشت: در میخانه‌ها، نگهبان باید با گل به استقبال کسی برود که بی‌شراب هم می‌تواند جهانی را مست و غرق در مستی کند؛ چشمانش با زیبایی خاصش، همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: در فضایی که سخن از زیبایی و شیرینی است، دهان مانند دیواری تنگ و زیبا به نظر می‌رسد، چرا که در آن محفل، صحبت از کلامی دلپذیر و خوشمزه به میان می‌آید.

برداشت: من به چهره‌ای خورشیدی از سر شوق می‌اندیشم که صبح را با اشتیاق و بی‌قراری خاصی به هم می‌زند.

برداشت: اگر تحمل انتقاد و ملامت را نداری، بهتر است از عشق فاصله بگیری، زیرا در دل عشق، اگرچه به ظاهر زیبا به نظر می‌رسد، ممکن است سختی‌هایی وجود داشته باشد که مانند سنگی در دل کوه قاف هستند.

برداشت: خون از رگ الماس با ناخن بیرون می‌آید، در حالی که کسی که به کار خود علاقه‌مند است، با سادگی و مهارت، آثارش را خلق می‌کند.

برداشت: صورت زیبا و دل‌فریب او مانند آتش زنده است و اگر زیبایی‌هایش بدون پوشش و حجاب ظاهر می‌شد، جان‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار می‌داد و به آن‌ها آسیب می‌زد.