غزل شمارهٔ ۴۹۵۷

برداشت: هرچند او از هر دو جهان بی‌نیاز است، اما ناز و جذابیتش به گونه‌ای است که دل را به شدت به خود جذب می‌کند و لب‌های شیرینش محبوبیت و دلربایی خاصی دارند.

برداشت: چشمان او به اندازه‌ای دل‌فریب است که عاشق را به یاد قناری می‌اندازد، و از خاک زمین هم کمتر ارزش دارد، زیرا نشانه‌های عشق او به زیبایی سرو نقره‌ای‌اش است.

برداشت: آسمان به خاطر مهر و محبتت دلم را سوزانده است، چشمانت مانند الماس می‌درخشند و مژگان طلایت زیبایی خاصی به چهره‌ات می‌بخشند.

برداشت: ماه نو با ظرافت بر سینه‌ام می‌زند و این نشان‌دهنده‌ی این است که خزانه‌ای از زیبایی در درونم نهفته است که به خاطر شرم ستاره پروین پنهان مانده است.

برداشت: با بوی خوش مشک می‌توان به دنبال آن به بیابان‌ها رفت، حتی اگر به خاطر شوخی‌ها و بازیگوشی‌ها، آهو یا جستجوگرش گم شود.

برداشت: در این باغ، هر کس که زنده است مانند شبنم به آرامی می‌ماند و نور آفتاب به پای خود به بالین او می‌آید.

برداشت: نگین در نگین، مقام و ارزشی متفاوت دارد. صائب، اگر به این موضوع ایمان نداری، می‌توانی در خانه‌ی زینش گشتی بزنی تا این حقیقت را دریابی.