غزل شمارهٔ ۴۹۵۴

برداشت: شوق و هیجان شراب عشق در چهره زیبای او نمایان است و لب‌هایش با رنگی زیبا، همچون خمیازه‌ای از سر نشاط، تماشایی است.

برداشت: اگر آن عاشق خودپسند لذت تماشای خود را درک کند، دیگر چه دلیلی دارد که از خانه آینه بیرون بیاید؟

برداشت: در آن سرزمین که من مانند سیل آرام و بی‌خیال حرکت می‌کنم، چشمان آهوان همواره به دنبال مجنونش هستند.

برداشت: عاشق‌ها چگونه می‌توانند به زیبایی‌ها و هنر شیرین‌زبان‌ها دل ببندند، وقتی که شیرین، با لب‌های شیرین خود، دل فرهاد را با درد و خون آغشته کرده است؟

برداشت: صائب به قدری تحت تأثیر زیبایی محبوبش قرار گرفته است که مانند صبح روشن، رنگ صورتش با خونش، نمایان شده است.