غزل شمارهٔ ۴۹۵۳

برداشت: او مانند مشک سرخ می‌شود و خطوطش را مانند عنبر پخش می‌کند. چه زیبایی‌ها و لطافت‌هایی در این گل وجود دارد، که بویی دل‌انگیز دارد و شبیه به ریحان است.

برداشت: اگر خطی طلایی در نظر دیده شود، دور از واقعیت نیست که مانند طوقی از هاله‌ای زرین به نظر برسد، به خاطر نور ماه تابان.

برداشت: چشم‌های روشنی‌ام مانند چراغ صبح در حال لرزش است و ستاره سهیل با زیبایی و جذابیتش به خاطر درخشش سیب‌گونه‌اش، توجه مرا جلب می‌کند.

برداشت: دل عاشقان مانند برگ‌های پاییزی به زمین می‌افتد و به هر سمتی که دوست دارند، می‌ریزد. چنان‌که سرو زیبا و خوش‌حالت به آرامی درخت می‌رقصید.

برداشت: بلبل را نمی‌دانم چه احساسی در دل دارد، اما می‌دانم که گل بر اثر شوق و هیجان، پاهایش را در آتش می‌سوزاند.

برداشت: اگر باد بتواند از لب خاموش نمکدان چیزی بگیرد، شور و شوق قیامت را به بی نیازی می‌بخشد.

برداشت: در این باغ، درخت بلند و زیبایی وجود دارد که به مانند صائب، در نغمه‌ی خود تبحر دارد و در گلستانش می‌خواند.